ΗΜΕΡΑ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Η αρχή του τέλους!

ΑΠΡΙΛΗΣ του 1967

Στην Ελλάδα μια ομάδα στρατιωτικών (χούντα), με την απειλή των όπλων αρπάζουν την εξουσία της χώρας μας.

Συλλαμβάνουν τον τότε πρωθυπουργό, τους υπουργούς και χιλιάδες πολίτες και τους φυλακίζουν.

Η χούντα πια κυβερνά στην Ελλάδα  και αποφασίζει για οτιδήποτε χωρίς να ρωτά τον ελληνικό λαό.

Όποιος μιλάει ή έστω σκέφτεται ελεύθερα, βασανίζεται, φυλακίζεται, εξευτελίζεται. Τη θέση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ παίρνει η δικτατορία.

ΝΟΕΜΒΡΗΣ του 1973.

Έχουν περάσει 6 ½  ακριβώς χρόνια από τον Απρίλη του 1967.

Χρόνια σκλαβιάς και βασανιστηρίων που όπλισαν το λαό με θάρρος και μαχητικότητα.

Τώρα όμως τίποτε δεν μπορεί να τους συγκρατήσει. Ούτε δακρυγόνα, ούτε βασανισμοί, ούτε συλλήψεις.

Ένα καινούριο ΟΧΙ ακούγεται για τους φασίστες και τους δολοφόνους και μια νέα ελπίδα γεννιέται για μια πολιτεία με ανθρώπινο πρόσωπο, με Δημοκρατία.

Έφτασε η αρχή του τέλους!

Οι ημέρες που ακολουθούν είναι τραγικές, συγκλονιστικές, ορόσημο μιας καινούριας ζωής.

14 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973

Οι φοιτητές συνεδριάζουν και αποφασίζουν αποχή από τα μαθήματα και την κατάληψη  του Πολυτεχνείου. Σύνθημά τους: ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.

Η αυλή γεμίζει από παιδιά αποφασισμένα να μιλήσουν και να παλέψουν ανοιχτά για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Συνθήματα όπως: «Κάτω η χούντα!», «Δεν περνάει ο φασισμός!», «Ελεύθερες εκλογές στα πανεπιστήμια!», ακούγονται παντού.

Γύρω στο Πολυτεχνείο και χιλιάδες αδούλωτοι Έλληνες τούς συμπαραστέκονται.

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ η 15η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Η οργάνωση των φοιτητών γίνεται τελειότερη. Ομάδες μοιράζουν προκηρύξεις, ενημερώνουν, ξεσηκώνουν τον ελληνικό λαό.

Οι φωνές των φοιτητών έχουν απλωθεί σε όλη την Αθήνα. Αρχίζουν όλοι να φωνάζουν μαζί τους:

«Λαέ, λαέ ή τώρα ή ποτέ!»                      «Δεν περνάει ο φασισμός!»

Αυτά που μέχρι τώρα τα ψιθύριζαν, τώρα τα βροντοφωνάζουν:

«Κάτω η Δικτατορία!»                                «Ζήτω η Δημοκρατία!»

 

Στη γύρω περιοχή για πρώτη φορά την 15η του Νοέμβρη ακούγεται ο ραδιοφωνικός σταθμός των φοιτητών.

«Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Εδώ Πολυτεχνείο».

Στη Θεσσαλονίκη και Πάτρα οι φοιτητές καταλαμβάνουν τα Πανεπιστημιακά κτίρια. Οι αγρότες από τα Μέγαρα ξεκινούν για την Αθήνα. Επαναστατικές εκδηλώσεις  ακολουθούν  στις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά. Όλη η Ελλάδα συμπαρίσταται στους ελεύθερους αγωνιζόμενους φοιτητές.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΗ

Με μάτια άυπνα, γεμάτα αγωνία οι φοιτητές βρίσκονται σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα, στα παράθυρα του Πολυτεχνείου βροντοφωνάζουν τα συνθήματά τους.

Εφτά η ώρα το βράδυ αρχίζουν οι συμπλοκές. Οι δρόμοι γεμίζουν κυνηγημένους, ματωμένους, πληγωμένους. Οι τραυματίες μεταφέρονται. Ο σταθμός καλεί ασθενοφόρα και γιατρούς. Οι φοιτητές από τις αίθουσες κατεβαίνουν στο προαύλιο.

Ένας πυροβολισμός πέφτει απάνω στα κουρασμένα, αλλά αλύγιστα κορμιά τους.

«Είμαστε αδέρφια», φωνάζουν στους φαντάρους των τανκ.

«Είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι».

Οι φαντάροι μένουν ανέκφραστοι, σίγουρα δεν θέλουν να προχωρήσουν.

Οι φοιτητές ψύχραιμοι ελπίζουν πως δε θα τους χτυπήσουν.

17 ΝΟΕΜΒΡΗ σαν σήμερα ακριβώς

Ώρα 3 πρωινή.    Ξαφνικά , χωρίς προειδοποίηση ένα τανκ συντρίβει την πόρτα και όσους βρίσκονται πίσω από αυτήν.

Στρατός και αστυνομικοί μπαίνουν στο προαύλιο. Οι φοιτητές προσπαθούν να φύγουν, αλλά δέχονται άγριες επιθέσεις. Πολλοί φαντάροι προστατεύουν και βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, άλλοι τους κυνηγούν αλύπητα. Πολλοί συλλαμβάνονται και  βασανίζονται φρικτά.

Με το πρώτο φως της ημέρας φαίνεται η καταστροφή και γίνονται γνωστά τα ονόματα των πρώτων νεκρών: Διομήδης Κομνηνός, Μιχάλης Μυρογιάννης.

Το Πολυτεχνείο στάθηκε  η αρχή για το τέλος δικτατορίας που τον Ιούλιο του 1974 ανοίγει το δρόμο για τη διχοτόμηση της Κύπρου . Ο ξεσηκωμός του λαού και το εθνικό έγκλημα γκρεμίζουν τη δικτατορία και ξαναγυρίζει η Λευτεριά κα  η Δημοκρατία.

Μιλούμε όλοι σήμερα για το Πολυτεχνείο και είναι παρήγορο αυτό, το ότι εξακολουθούμε να τιμούμε εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για κάτι ανώτερο.

Αν το Πολυτεχνείο ζει –και θα ζει πάντα στη μνήμη μας- είναι γιατί υπήρξε άλλη μια κορυφαία στιγμή των αγώνων αυτού του λαού.

Μια στιγμή που οι απλοί άνθρωποι και  οι φοιτητές. τα νιάτα της εποχής σε μια αυθόρμητη εκδήλωση, πήραν στα χέρια τους την υπόθεση της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Αξιοπρέπειας και προκάλεσαν έτσι ανοιχτά και με λεβεντιά τη χούντα,  και το θάνατο.

 Κάθε 17 Νοέμβρη, ο Έλληνας παίρνει μια ανάσα εθνικής περηφάνιας.

Γιατί τα νιάτα ξέρουν να υπερασπίζονται «αυτό το χώμα που είναι δικό τους και δικό μας».

Γιατί το νιώθουνε περισσότερο δικό τους και δικό μας, όταν η ζωή τραβάει την ανηφόρα.

Ζήτω το Πολυτεχνείο !

Ζήτω η Δημοκρατία !